برای برگشتن تو به انتظار مانده ام

سادگی مرا ببخش که دلخوش از تو بوده ام

                                          تو را به انگشتر شعر مثل نگین نشانده ام

به من نخند و گریه کن چرا که جز نیاز تو

                                           هر چه نیاز بود و هست از در خانه رانده ام

اگر به کوتاهی خواب،خواب مرا سایه شدی

                                            به جرم آن داغ عطش بر لب خود نشانده ام

گلوی فریاد مرا سکوت دعوت تو بود

                                             ولی من این سکوت را به قصه ها رسانده ام

دوباره از صداقتم دامی برای من نساز

                                              از ابتدا دست تو را در این قمار خوانده ام

گناه از تو بود و من نیازمند بخششت

                                               چرا که من در ابتدا تو را ز خود نرانده ام

گناهکار هر که بود کیفر آن مال من است

                                                 به جرم آن داغ عطش بر لب خود نشانده ام

 من در هوس سبز شب و شبنم عشق

                در حسرت پاکی دو نجوا گر عشق

                              ماندم ز قرار و صبر این دل به شگفت

                                             با رفتن تو چگونه دل داد به عشق

یه بوسه ز لبهای تو در خواب گرفتم

                                   گویی گلی از چشمه مهتاب گرفتم

در برکه اشکم همه دم نقش تو دیدم

                                    این هدیه خوبی است که از آب گرفتم

هرگز نتوانی که از من دور بمانی

                                     چون در دل خود عکس تو را قاب گرفتم

ماه من ...

خوش به حال بعضی مردم،که شدن تو زندگی گم

التماس بی گناها،پیششون چقدر حقیره

نه به فکر عطر یاسن ،نه به فکر التماسن

خنده داره واسشون که ،دل ما یک جایی گیره

چی بگم شبم تموم شد،ندیدم اونو حروم شد

کاش میدونست یکی اینجا،بد جوری واسش می میره

کاش که بود یه قطره بارون، واسه طرح نامه هامون

به دل همیشه دریات،از کسی که تو کویره

شیعیان دیگر هوای نینوا دارد حسین

روی دل با کاروان کربلا دارد حسین

                                       از حریم کعبه جدش به اشکی شست دست

                                        مروه پشت سر نهاد اما صفا دارد حسین

می برد در کربلا هفتاد و دو ذبح عظیم

بیش از اینها حرمت کوی منا دارد حسین

                                         پیش رو راه دیار نیستی کافیش نیست

                                          اشک و آه عالمی هم در قفا دارد حسین

بس که محملها رود منزل به منزل با شتاب

کس نمیداند عروسی یا عزا دارد حسین

                                            رخت و دیباج حرم چون گل به تاراج برند

                                             تا به جایی که کفن از بوریا دارد حسین

بردن اهل حرم دستور بود و سر غیب

ورنه این بی حرمتیها کی روا دارد حسین

                                             سروران پروانگان شمع رخسارش ولی

                                             چو سحر روشن که سر از تن جدا دارد حسین

سر به قاچ زین نهاده،راه پیمان عراق

می نماید خود که عهدی با خدا دارد حسین

                                              او وفای عهد را با سر کند سودا ولی

                                               خون به دل از کوفیان بی وفا دارد حسین

دشمنانش بی امان و دوستانش بی وفا

با کدامین سرکند،مشکل دو تا دارد حسین

                                               سیرت آل علی با سرنوشت کربلا

                                               هر زمان از ما،یکی صورت نما دارد حسین

آب خود با دشمنان تشنه قسمت میکند

عزت و آزادگی بین تا کجا دارد حسین

                                                 دشمنش هم آب میبندد به روی اهل بیت

                                                  داوری بین با چه قومی بی حیا دارد حسین

بعد از اینش صحنه ها و پرده ها اشک است و خون

دل تماشا کن چه رنگین سینما دارد حسین

                                               ساز عشق است و به دل هرزخم پیکان زخمه ای

                                                 گوش کن عالم پر از شور و نوا دارد حسین

دست آخر کز همه بیگانه شد دیدم هنوز

با دم خنجر نگاهی آشنا دارد حسین

                                                شمر گوید گوش کردم تا چه خواهد از خدا

                                                جای نفرین هم به لب دیدم دعا دارد حسین

اشک خونین گو بیا نشین به چشم شهریار

در این گوشه عزایی بی ریا دارد حسین

                                                                                    "شهریار"

چون برق چشاتو دوست دارم

اون نگاهاتو دوست دارم

لحظه لحظه هاتو دوست دارم

درد دلاتودوست دارم

تموم قصه هاتو دوست دارم

عطر نفساتو دوست دارم

آواز صداتو دوست دارم

این منم که با تمام وجود

                         میگم به خدا دوست دارم

یک برگ دیگر از تقویم عمرم را پاره میکنم

امروز هم گذشت

با مرور خاطرات دیروز

با غم نبودنت...و سکوتی سنگین

و من شتابان در پی زمان بی هدف

فقط می روم ...فقط می دوم

یاس ها هم مثل من خسته اند از خزان و سرما

گرمی مهر تو را میخواهند

غنچه های باغ هم دیگر بهانه میگیرند

میان کوچه های تاریک غربت و تنهایی

صدای قدم هایت را میشنوم اما تو نیستی

فقط صدایی مبهم

قول داده بودی برایم سیب بیاوری

سیب سرخ خورشید

سیب سرخ امید

یادت هست ؟

و رفتی و خورشید را هم بردی

و من در این کوچه های تنگ و تاریک

سرگردانم و منتظر

برگی از زندگی ام را ورق میزنم

امروز به پایان دفترم نزدیکم...

نگران من نباش

من به تنهایی و سکوت عادت کردم ...

با توام،در تمام لحظه هایم ،در تمام حرفهایم ...

در لحظه هایی که تو با دیگری

غرق در شادی هستی...

د رلحظه هایی که نگاهت را از من میگیری و سینه ام،

تمام وجودم از درد می سوزد و من دم بر نمی آورم و یاد توام،

نگران من نباش

من به تنهایی و سکوت عادت کردم...

عشق یعنی اشک توبه در قنوت...خواندش با نام غفارالذنوب...عشق یعنی چشم ها هم در رکوع...شرمگین از نام ستارالعیوب...عشق یعنی سر سجود و دل سجود...ذکر یا رب یا رب از عمق وجود

مرسی محسن جان

ندای قلب عاشقم را به گوش همه رساندم

                       به تو کلبه عشقمان بالیدم

تو همه گمشده ام شدی

حا که اینچنین شیفته توام باش تا در کنارت آرامش بیابم

   اگر کلمه دوستت دارم قیام علیه بندهای میان من و توست

   اگر کلمه دوستت دارم نمایشگر عشق خدایی من نسبت به توست

   اگر کلمه دوستت دارم راضی کننده و تسکین دهنده قلب هاست

   اگر کلمه دوستت دارم پایان همه جدایی هاست

   دوستت دارم نشانگر اشتیاق راستین من نسبت به توست

   اگر کلمه دوستت دارم کلید زندان من و توست

            پس با تمام وجود فریاد میزنم

                                               دوستت دارم

فرض کن مرگ قناری در قفس مرگ نیست

فرض کن یک شاخه گل هم در جهان هرگز نرست

فرض کن جنگل بیابان بود از روز نخست

در کویری سوت و کور!

در میان مردمی با این مصیبت ها صبور

صحبت از مرگ محبت ،مرگ عشق

گفتگو از مرگ انسانیت است

                من آن محکوم اعدام،به جرم از دلم گفتن

                                نزن آن تر آخر را،به حق نیمه جان من

                                               این شد آروزی من،کنارت لحظه ای خفتن

       تا صورت پیوند جهان بود علی بود

                                        تا نقش زمین بود و زمان بود علی بود

       شاهی که ولی بود،وصی بود،علی بود

                                        سلطان سخا و کرم و جود علی بود

       مسجود ملائک که شد آدم ز علی بود

                                        آدم چو یکی قبله و مسجود علی بود

       هم آدم و هم شیث و هم ایوب و هم ادریس

                                        هم یوسف  هم یونس و هم هود علی بود

       هم موسی و هم عیسی و هم خضر و هم الیاس

                                         هم صالح پیغمبر  داود علی بود

       آن شیر دلاور که ز بهر طمع نفس

                                          در خوان جهان پنجه نیالود علی بود

       آن کاشف قرآن که خدا در همه قرآن

                                           کردش صفت عصمت و بستود علی بود

      آن عارف سجاد که خاک درش از قدر

                                            از کنگره عرش برافزود علی بود

      آن شاه سرافراز که اندر ره اسلام

                                            تا کار نشد راست نیاسود علی بود

      آن قلعه گشایی که در قلعه خیبر

                                             برکند به یک حمله و بگشود علی بود

      چندانکه در آفاق نظر کردم و دیدم

                                              از روی یقین در همه موجود علی بود

      این کفر نباشد،سخن کفر نه این است

                                              تا هست علی باشد و تا بود،علی بود

      سر دو جهان جمله ز پیدا و ز پنهان

                                               شمس و الحق تبریز که بنمود علی بود

مولوی          

من ندانستم از اول که تو بی مهر و وفایی

عهد نابستن از آن به که ببندی و نپایی

دوستان عیب کنندم که چرا دل به تو دادم

باید اول ز تو پرسم که چنین خوب چرایی؟

گر بیایی همه اش دور نمایی کشدم غم

من که می میرم از این غم چه بیایی،چه نیایی

عشق و درویشی و انگشت نمایی و ملامت

همه سهل است،تحمل نکنم بار جدایی

شمع را باید از این خانه برون بردن و کشتن

تا که همسایه نداند که تو در منزل مایی

کشتن شمع چه حاجت بود از بیم رقیبان

پرتو روی تو گوید که تو در منزل مایی.

همه دین و عقل و هوشم

همه جان من تهی شد

همه جان پر شد ز دردم

که تویی مرهم دردم

من به مرهم نیاز دارم

بیا ای الهه قلبم

که تویی مرهم دردم

همه جان من فدای آن دو قلبی

که نگار کردی تو به آن جدار قلبم

دل من فدای عشقت که به

عشق پاک تو من، تا ابد نیاز دارم